Strumień Powrotów

Wrażliwe krople spływają po twym ciele,

Sekundy wieczności, gdy dotykasz ciszy.

Obmycie jak nowy rozdział w książce życia pisany,

gdy zagubiony znajdziesz swój strumyk w lesie.

Płynna czy lodowa – ukojenie przyniesie.

I zmyje z ramion ciężar dawnych cieni,

Zatapiając stopy w wilgotnym mchu.

To, co bolało, w ciszę się zamieni,

Woda przywróci lekkość twemu tchu.

Zanurzasz dłonie w żywym nurcie czasu,

Gdzie czysty strumień nuci niemą pieśń –

Zostawiasz smutek pośród szeptu lasu,

By nową prawdę w głąb poranka nieść.