Strzelanina z armaty do wróbla

– Lumi, możesz zostać dłużej po pracy?

Wiecie, zawsze zapycham sobą dziury kadrowe. Ponad 10 lat żadnego L4, odchowane dzieci i ta odpowiedzialność, co hojnością służy — to pracowniczy ideał, że czasem służę!

– Wiesz, od kiedy tu pracuję, to niekończąca się historia.

– Ty też jesteś beneficjentem i partycypujesz w owej sytuacji.

Mój kierownik stacjonarny potrafi słów używać. On mnie tak mocno rozbawia, gdy chce zabłysnąć. Powie jedno słowo i w ciul wszystko leci na łeb na szyję. I gdy sedno wypływa, moja dusza się raduje, że tak mocno zakłułam.

Nigdy nie zapomnę jego żartu, że problem będą mieć, bo upadłam.

– A w czym ów będzie, jak coś mi się stanie?

– Będziemy musieli na palmę z kwiatków się złożyć.

Ejjjj, on w tym śmiechu jest szalony, gdy sam z siebie rży, że niby zabawny.

– Lumi, pamiętaj — jestem twoim kierownikiem.

– Czy Ty ostatnio nie dałeś mi wykładu, że nic nie trwa wiecznie i wszystko jest płynne? To czym Ty się dziwisz teraz?

A potem wracam do domu po pracy, muzyka na full leci i zaczynam się zastanawiać, co ja tam właściwie robię — w tej głuszy bezsensowności, w bezspójnej orce, bez kręgu zaufania, gdzie jak czołg muszę krążyć i sama sobie torować drogę.

I tak jadę, słucham muzyki i myślę:

Naprawdę, Lumi… co Ty tam jeszcze robisz? 🤣