Strzęp

[Nie zgniataj. Oddaj.]

Wchodzę do marketu od frontu – tam, gdzie są koszyki i pośpiech.

Kaucjomat stoi pod jarzeniówkami jak ulga na kwit. Kaucja: pół złotego za poprawność.

Niosę worek jak dowód, że próbuję. Plastik dzwoni o plastik.

Z piekarni idzie ciepło. Pod automatem chłód – wentylator, metal.

Ekran mruga: „Włóż opakowanie.”

Wkładam pierwsze. Pik.

Drugie. Pik.

Trzecie wchodzi grzecznie, prosto.

„Nie przyjęto.”

Butelka wraca suchym wyrzutem. Uderza w rant, odbija się od mojej dłoni.

Klej z etykiety zostaje na palcu jak oskarżenie.

Za mną ktoś wzdycha – krótko, jak klakson w środku sklepu.

Dwa – chwyt.

Dwa – wkładam, jakby pamiętał.

Cztery – czekam, aż uzna.

Automat bierze ją nagle. Pik. Prawda po czasie.

Wkładam kolejne. Pik. Pik.

Worek lżejszy. Ja nie.

Maszyna liczy sztuki, nie intencje.

„Zakończ.”

Naciskam.

Bon wychodzi powoli – cienki język papieru, który udaje pieniądz.

Zębatka łapie wydruk i cofa o centymetr. Zgrzyt.

Papier napina się, szarpie – pęka w pół. Zostaje strzęp z połową kwoty i reszta w gardle maszyny.

Odrywam go odruchowo. Papier tnie skórę na kciuku. Krew jest szybka, kaucja nie.

Wózek ociera łydkę – nikt nie patrzy.

Ekran świeci spokojnie: „Dziękujemy.”

Idę do środka ze strzępem – paragonem na własną bezradność.

Przy wyjściu czujka łapie ruch – drzwi syczą i rozsuwają się jak procedura.

Na palcu lepki pasek kleju, na kciuku cienka kreska.

W kieszeni bon mięknie od ciepła – druk blednie.

Plastik przyjęty.