Strzyga

Wstałem z niesmakiem jak codzień rano

Żec chcę "O Boże"- głos mi zabrano!

Krzyczeć próbuje, lecz gardło ściska

Szorstka, obrzydła dłoń nazbyt śliska

Wierzgam się dziko, szarpię, szamoczę

O ksztę litości oczyma proszę

Na wszystkie bóstwa, diabły, anioły!

Dłoń wpycha palce w me oczodoły

Grzebie zaciekle, wzroku pozbawia

Nad mym cierpieniem się nie rozdrabnia

Zęby wybija strzyga okrutna

Siła jej wielka, wręcz absolutna!

Łamie me kości, ręce i nogi

Butem przyciska twarz do podłogi

Kręgi me miażdży twardym desantem

Umrzeć się zdaje lepszym wariantem

Po raz ostatni krzyczeć próbuję

Zanim zła strzyga trzewia rozpruje

Z ust poszarpanych ślina wycieka

Nie ma już życia, nie ma człowieka

Zmora bez gracji kark mój wykręca

Złość nią kieruje dzika, zwierzęca!

Kto był przykładem dla niej? To proste

Tak samo system tępi jednostkę