Studnia

W blask księżyca tułał się.

Miał zapałki - paczki dwie.

Zewsząd wilgoć, znany smród.

To samotność - pełen snów.

Nagle widzi coś, co znał:

Krąg z czerwonych cegieł trwał.

Podszedł żwawo, w niepewności,

Jakby z wnętrza głos z młodości.

- Jest tam kto? -

Zapytał raz.

- Może pomóc?

Nadszedł czas.

Zaczął wrzucać wpierw po jednej:

Iskra, płomień - spada prędzej.

Chwilę widać, potem gaśnie,

Aż mu przyszło puszczać garście.

Z dna tej studni echa brak.

I zapałek też już… tak?

Spojrzał smutno na swe dłonie -

To ostatnia i już płonie,

Jak nadzieja w jego oczach,

Aby pomóc na bezdrożach.

W końcu odczuł zimny chłód:

Nogi, palce - jakby lód.

I aż krzyknął wewnątrz niej:

- Oddasz jedną? Proszę. Hej!

Chwilę cisza - i nie zgadniesz:

- Nie mój problem, że już marzniesz.