Substancje nakazane

jak wyobrażam sobie potworność

pierwszych chwil bez ciebie? budzę się,

kompletnie nagi, w ciemnym zaułku

Narajangondźo albo innego egzotycznego

miasta, w którym nigdy nie będę,

usmarowany seledynową farbą, z camembertem

między pośladkami i naklejką przedstawiającą

jelonka Bambi na środku czoła.

żeby było śmieszniej.

krzyk, bezskuteczne próby dogadania się

z lokalsami. niech ktoś mi wreszcie pomoże,

bo od nie mówiących po angielsku policjantów

jedynie dostałem pałą!

zimno i głód. święty Aleksy-menel-Godzuki

zwinięty w naleśnik koczuje pod plakatem

reklamującym Godzillę XV. ryk, z bezsilności.

zaprzyjaźnienie się z wykolejeńcami, deale na migi.

robienie paskudnych rzeczy, byleby przetrwać.

szpetnokształtne dziewczyny częstujące

tym i owym. zlizywanie zawartości strzykawek.

sreberka, pazłotka, parszywe kadry niejako

przesuwające się obok mnie. piloerekcje,

stroszące się skóry. chwile wesołe jak ból

zębów albo drutowanie ryja.

i ten ciągły brak, niezagłuszalny. papierowe

uliczki potiomkinowskiej metropolijki.

miasto właściwe trwa dalej.

tak odległe, nieosiągalne. a mi

coraz durniej. aż po obłęd.