sukienka

nie mogę ci nic dać

między nami

gęste powietrze

chłonie spojrzenia

tnąc tęczówkę niczym nożem

wskazówki starego zegara

w ciszy

nakazują godzinom

przyśpieszyć kroki

potargana pończocha

wkładana w pośpiechu

aby zdążyć

zanim pierwsze promienie

odsłonią tajemnicę

nic ci nie dam a jednak

zapamiętasz szelest

czerwonej sukienki

kiedy zniknę

za zakrętem