sumienie

upadło ze schodów

ciężkie i kanciaste

nie nabrało gładkości

tocząc się po nich

gdy wyrzucała jego walizkę

pełna przygód

i starych prezerwatyw

na progu nie było czasu

aby pozbierać jeszcze resztki

godności

zaciążyło niejednej nocy

kiedy pot mieszał się z zapachem

perfum

później słowa ocierały się o siebie

w chropowatym głosie

gubiąc dawną czułość

na małym stoliku plastelinowy ludek

przynajmniej ma czyste sumienie