Sumienie

Nie wiedzieć dlaczego spojrzałem przez ramię i...oniemiałem.

Zobaczyłem coś co oddychało, łkało cichutko, pełzając do mnie.

Nie rozpoznałem tego, z ciekawości swej wrodzonej zapytałem:

Czyżbyś było od kwiatuszka mego? Jak tak, to cieszę się ogromnie.

Szlochając, we łzach się zanurzając, odparło ono... tak, tak, to ja.

Czy mogę u ciebie zostać? Miła twa... nie chce mnie znać i mieć.

Chodź do mnie i przytul się mocno, pomieścimy się panno moja.

Otwarte mam serce, zapraszam, rozłóż skrzydła i do niego wleć.

Wleciało coś, czego ktoś nie chciał, ten ktoś nie wie co stracił.

Ja z chęcią podzielę się wszystkim co mam, z miłym przybyszem.

Zbłąkany gość wie dobrze, że nic mi nie zabrał... tylko wzbogacił.

Tylko dręczy mnie myśl, czy od miłej słowo przepraszam usłyszę?