Superbohater Xiuel cz. 3

Akcja robi się coraz ostrzejsza. Na ziemię padło już parę trupów. Ja ukrywam się za wrakiem samochodu. Boję się... Xiuela nadal tu nie ma. Ale dlaczego? Strasznie się martwię...

- Dziewczyno, uciekaj stąd! To niebezpieczne stać tak tutaj. - Usłyszałam głos. Niestety, nie należy on do Xiuela... To tylko policjanci... bo oprócz bohatera mamy też oczywiście ich...

- Nie mogę stąd odejść, czekam tu na kogoś! - Stanowczo odpowiadam. Po czym policjanci podchodzą i siłą próbują stąd zabrać. Ja jednak, uparcie stawiam opór.

- Zostawcie ją! - Po raz kolejny słyszę jakiś głos. Tym razem, jest mi on znany. Chwileczkę... No pewnie, to przecież głos Xiuela. A jednak przyszedł. Na jego widok, policjanci puszczają mnie, a ja odwracam się do tyłu. Przed moimi oczami pojawia się sylwetka niebieskiego bohatera.

- Witaj ponownie, ładna i miła dziewczyno. Pamiętam cię z wczoraj. - Xiuel zwraca się do mnie. Nazwał mnie ładną... A właśnie, przecież ja mu się nawet nie przedstawiłam.

- Witaj, nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszę, że znowu cię widzę. Wybacz, że wczoraj się nie przedstawiłam. Mam na imię Olivia.

- Bardzo ładne imię. - Xiuel uśmiechnął się do mnie. Ale radość, podoba mu się moje imię. Normalnie w to nie wierzę. Jestem dzięki temu bardzo szczęśliwa.

Nie zdążyłam jeszcze odpowiedzieć na ten komplement, a Xiuel już pognał do walki. No tak, ma tu robotę. To źle, że w takich momentach go zagaduję. Życie mieszkańców jest przecież dla niego najważniejsze... No cóż, lubię patrzeć na jego akcje, więc postoję tu sobie i poobserwuję. Xiuel szybko rusza do akcji. Z łatwością unika wszystkich pocisków, wystrzelonych przez mafię i z gracją bombarduje przeciwników przy użyciu swoich niesamowitych kulek. Wygląda na to, że znowu mu się udało. Dym niestety, zasłania wszystko... Zaraz... Chyba coś jednak widzę... Widzę świecące oczy i twarz, która zbliża się do mnie... Czuję się nieswojo, lekko się denerwuję i zamykam oczy...

- Jesteś już bezpieczna. - Na dźwięk tego głosu, krzyczę jak opętana. Po chwili zdaję sobie sprawę, co ja głupiego robię.

- Xiuel, jak ty mnie przeraziłeś! Nie skradaj się tak do mnie. - Dobrze jednak, że to on...Mogę odetchnąć z ulgą.

- Spokojnie, wszyscy już zniknęli. Jesteśmy tu sami. - Poczułam coś... Czyżbym była podekscytowana tym, że jesteśmy sami... Xiuel cały czas patrzy na mnie z uśmiechem. Krępuje mnie to... Naprawdę, czuję tą inną atmosferę... Ale przecież to niemożliwe... Bohater nie mógłby zakochać się w takiej zwykłej dziewczynie, jak ja... Pewnie, to wszystko, to tylko moja wyobraźnia... Jednak, my naprawdę stoimy tu tylko we dwoje... Co ja powinnam teraz zrobić?...