Supraśl

w słodyczy herbacianej

zima dzwoni mrozem

na modlitwę sobotnią

Hospodi pomiłuj

w klasztornych ścianach

ikony czytają wiersze

samotnym by odkryli świat na nowo

zagubionym ku przestrodze

w gromadce poszarzałych łabędzi

idziemy zamarzniętą rzeką

na drugą stronę

na chwilę

ogrzać się młodością

w ciszy ulic kocie łapki

uciekają do nieba

na mlecznej drodze

memłają różowe języczki