Surowa tkanka, poezja, poetyzacja

Załóżmy na moment, że istotą sztuki nie jest ukazanie ani przeżycia, ani doznania, ale jego stworzenie. W tym sensie sztuka nie jest wycinkiem z życia, ale jego najbardziej surową materią, która rezonuje z odbiorcą. Idąc dalej tym tropem, a pozostając ino przy literaturze, cechą pisarską utworu jest jego żywość. Nie oznacza to, że dynamiczność, oznacza jednak, że to, co najbardziej w tekście ludzkie, czyli głos, który kształtuje się poprzez nadanie tekstowi tempa, charakteru, osobowości, jest na tyle sprawnie stworzony poprzez słowo, a poparty obrazowaniem, iż tekst do siebie po prostu przekonuje. Dlatego w samej poezji istnieć będą dwa, podstawowe uchwycenia tematu: poetyckie oraz poetyzowane. Poetyckość oznacza takie wykorzystanie wyobraźni, by to, co się widzi, doświadcza, odczuwa, przekształcić w przestrzeń literacką, w której odbiorca przynajmniej poczuje emocje, pewne wrażenie, postawę, aurę utworu. Poetyzowanie natomiast staje się nie tak bardzo prezentowaniem świata, co swojego sposobu postrzegania poezji lub wyobrażeń na jej temat, czym samym tekst traci surową tkankę, a staje się wyłącznie mizerną próbą stworzenia godnego uwagi utworu.