świat się pomylił

raz jeden drugi

poplątał nogi

rozrzucił myśli

świat się pomylił

bo kiedyś był drogi

mi i myślałam

o nim nocami

świat się pomylił

kiedy w godzinę

okrążył słońce

po swej orbicie

bo nie okrążył

brakło minuty

sześćdziesiątego

zasięgu kłamstwa

może i lata mijają szybciej

niż to już było za czasów przeszłych

może sekundy

szybciej spadają

w otchłań wszystkiego

co jest stracone

niech przemijanie

skończy się z słońcem

co zachodowi

kradnie uśmiechy

niechaj to słońce

pewnego dnia uśnie

i zmieni barwę

na mniej wyrazistą

czasem zazdroszczę

prostego myślenia

tobie co krzywdzisz

nie wiedząc o tym

czasem zazdroszczę

że błędów nie widzisz

świata co ciągle

na nowo się myli

Komentarze (6)

NIka 22.07.2016

Chciałam zacytować jakiś fragment, który mi się najbardziej podobał, ale z ostatnim wersem stwierdzam, że musiałabym skopiować cały wiersz.. Powiem więc tyle, że jest piękny :) oczywiście zostawiam 5!

KarolaKorman 22.07.2016

Kolejny piękny wiersz, który czytam tej nocy, 5 :)

Billie 22.07.2016

Wow, piękny, przykry wiersz... Ostatnia zwrotka chyba najbardziej przygnębia. "Świat się pomylił" skojarzyło mi się z piosenką, ale wiersz zupełnie o czymś innym. Zostawiam 5 :)

little girl 22.07.2016

Dziękuję Wam bardzo :)

Rasia 22.07.2016

Przykry wiersz, ostatnia strofa bardzo wiele wyjaśnia. Przy okazji tytuł i te liczne wstawki przypomniały mi tę piosenkę... bodajże Patrycji Markowskiej? Czyżby jakaś inspiracja, czy przypadek? :) Zostawiam 5 :)

little girl 23.07.2016

Szczerze, to nawet o tym nie myślałam, więc przypadek :D Dziękuję :)

świat się pomylił

Komentarze (6)

Napisz komentarz