ŚWIATEŁKO

* * *

Coś tętni, łomocze szalenie

czuję w skroniach krwi uderzenia.

Aparat tlenowy podłączony

podaje powietrze świeże.

* *

Nagle zimno mnie owiewa

- odbywa się sali wietrzenie.

A mnie ogarnia wspomnienie,

jak na Trzy Korony wchodziłem

* *

Owiewa mnie wiatr szalony,

lodowaty, z północnej strony.

Muszę się mocno grani trzymać,

by na słabych nogach ustać.

* *

A gdyby tak w dół skoczyć?

Rozwinąć skrzydła szeroko,

wolno na nizinę opaść,

na kwietne łąki w dolinie?

* *

Raptem, czuję serca migotanie.

Robi się ciemno, wstrząsają dreszcze.

Widzę długi , mroczny tunel,

na końcu światło gasnące.

* * *

Dokąd zaprowadzi? Nie wiem.

Jeśli powrócę - opowiem.

29.03.2026 r.

Komentarze (7)

Grafomanka 2 miesiące temu

Ej, Sokrates, a co Ty tak na smutno piszesz? Wracaj natychmiast i nigdzie nie odchodź... jesteś tu jednym z niewielu ciepłych i jasnych promyków... 6

Sokrates 2 miesiące temu

Dziękuję za komentarz i ciepłe słowa. Jestem przeziębiony i ta pogoda mnie tak pesymistycznie nastraja.

Bernadetta12345 2 miesiące temu

Oj to mi też tak mrocznie wygląda🙈uszy do góry🤭🤭i do przodu☺️

Sokrates 2 miesiące temu

dzięki za uwagę i dobre słowo

viola arvensis 2 miesiące temu

Bardzo ciekawie napisane.

Jakby w gorączce, może nawet takiej duchowej...
Takie chwile też są nam potrzebne i takie wiersze- jak najbardziej.

Pzdr.

Sokrates 2 miesiące temu

Dziękuję za pozytywny komentarz. Życzę zdrowia I pogodnych świąt.

viola arvensis 2 miesiące temu

Sokrates serdecznie dziekuję i z wzajemnością!

Komentarze (7)