Światła na progu pamięci

I

Czas przeszły czuciem chwili:

niezrozumienia osobistej, licznej tragedii.

​II

Dotykam jednego z cierpień —

temat niedokończony, w swej skali odbity,

brak akceptacji na śmierć.

Matki dusza łka.

​III

Cisza osiada na gruzach,

gdzie rytm prawdy szuka powrotu.

Wietrzę ten żal suchym okiem,

zostawiając otwarte drzwi dla świtu.

​IV

Śpij, aniele, w mogile pokoleń pierworodnych.

Może w końcu się odważę odwiedzić twój dom pamięci.

Proszę nie oceniać