Światło

Kule ognia w górze ujrzałam

na ziemie spłynęła promieni chwała

Odwieczne prawo ma dłoń złamała

bo moc tego światła garścią złapałam

Teraz po ciele przepływa fala

nowa emocja, jak dotąd nieznana

przechodzi dreszcz i wnętrze rozpala

budzi się siła, głęboko skrywana

Ludzka istota doświadcza przemiany

poznaje świat bólu i jego rany

kiedyś był częścią maszyny zagłady

lecz ujrzał swą twarz w oczach pogardy

Gdy patrze na życie tym nowym wzrokiem

sumienie na plecach jest słusznym wyrokiem

wina za błędy na barkach siedziała

teraz zniknęła, lecz blizna została

Dymiąca się dusza, wciąż krzyczy i krwawi

lecz nikt nie słyszy jej głosu rozpaczy

wkrótce sam popiół po sobie zostawi

jeśli ktoś w końcu jej nie zobaczy

Dzisiaj to ja wyciągnę cie z mroku

będę podparciem w twym pierwszym kroku

na drodze do szczęścia pewnym drogowskazem

ramą dla otuchy i spokoju obrazem

Podniosę cię z kolan, do pionu postawie

demony odpędzę, szepty odprawie

zmęczoną psychikę ulepie od nowa

i włożę do środka spokoju słowa

Odważ się tylko wyciągnąć dłonie

światło już czeka, więc sięgnij po nie

Wznieś się ponad to co cię zniewala

i niech w twym sercu nadzieja się rozpala