Światowid

pamiętasz kino Światowid

dym leżał nisko nad fotelami

ludzie milkli tam inaczej

jak przed wyrokiem

albo pocałunkiem

mój burgundowy płaszcz

ciągnął za sobą deszcz i noc

szliśmy niespiesznie przez miasto

które oddychało mokrym kurzem

zamykało oczy w neonach

a one drżały w kałużach

chwiejąc rzeczywistością

a we mnie głód

czegoś większego

jakby za następnym rogiem

miało otworzyć się inne miasto

inne niebo

inne przeznaczenie

i pamiętam tylko

że kiedy wyszliśmy z kina

powietrze było zimne i czarne

a wolność zdawała się smakować

jakby można było umrzeć

z jej nadmiaru