Święta Hiena - listy do karakanów

Listy do karakanów to artystyczny mezalians

Tandetne wymysły kultury osiadły na laurach. Spoufalam się z mielizną intelektu. Pijane echo odbija się w skruszonym przez własną nieudolność wnętrzu. Ale cóż mi tam. Cóż to jestem więcej, niżli Święta Hiena – miłośnik tejże padliny. Szczypliwy, kąśliwym, ostry swąd kładzie się cieniem na wybitnej myśli. Stygnie powoli, jak ciało kota wieczorem, gdy rozlał się na jezdni.

Potem tężeje – coraz sztywniejszy, twardszy, nieprzenikniony, aż do momentu całkowitej ciemnoty. A myśl wybitna? Niegdyś mogła skrzydła przyprawić ludziom. Teraz jednak te skrzydła to kokon. W jego wnętrzu zwyrodniałe, bulwersujące, podobne do zapachu szamba, pragnienie – poddać wszelkiej dehumanizacji parobków, którzy są na usługach miedzianego władcy. Władca ten może być wyłącznie jako postać retoryczna lub, rozciągnięty w czasie i rozłożony w przestrzeni byt rodzinny, który z pokolenia na pokolenia, wedle swej natury, żeruje w umysłach bogobojnych ludzi. Zasiać tam gniew, to najpierw zapuścić panikę.

Zasiać tam niezgodę, to zezwolić na moralną wyższość. Stworzyć obrońcę systemu, to dać coś więcej, niż dają materia, pieniądz, ciało i miłość – poczucie wyższości.

Wrażenie, iż jest się zauważonym, jako obywatel przykładny, który przyklaskuje do każdej doktryny, ponieważ doktryna ta jest kolejnym zakazem, którego złamanie będzie mógł zgłosić. Społeczeństwo przydomowych nadzorców. Patrzą tylko, kogo ze swojego podwórka można by podjebać. Na każdy zakaz reagują podnieceniem, które widać poprzez ożywione ruchy, szeroko otwarte oczy. Wciągają głośno powietrze przez nos i szybko rozglądają się dookoła, by być pierwszymi, którzy znajdą małego, nie wartościowego zdrajcę stanu rzeczy i racji, byle tylko udowodnić sobie i innym, jakże to prawość jest błogosławieństwem.

Wcale nie jest naszą intencją wolność, lecz możliwość, by karać. Własne zniewolenie jest tym bardziej znośne, im bardziej możemy kogoś jeszcze sami zniewolić.