Świetlik

Noc rozlała czarną ciszę,

księżyc zasnął pośród chmur,

świetlik błądzi w łąk rozkwicie,

latarenką pośród pól.

światełeczko takie nikłe,

nie wiadomo gdzie ma dom.

Wieczór śpiewa: "już przywykłem,

że rozświetla gęsty mrok".

Czy to gwiazdka spadła z nieba,

a skrzydełka dał jej wiatr?

Tak niewiele mu potrzeba,

by ciemnością duszę skraść.

Wciąż potyka się o kwiaty-

jakże słodko światłem być,

podsłuchiwać pień cykady

aż po serca blady świt.