Swobodny wybór, czy brak woli
Jeden wytrwale pracował
Całe życie harował
Po nocach nie dosypiał należycie
Dla pomyślności dzieci, poświęcił całe życie.
Drugi wszystko miał w nosie
Rozpychał się, jak przy cycku prosię
Wesoło się z podobnymi bawił
Nic po sobie nie zostawił.
>Skarbcie sobie zasługi i serca bliźnich dla siebie
Gromadźcie sobie skarby duchowe w Niebie,
gdzie ani mól, ani rdza nie zniszczą duszy twojej,
Bo gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje.<
Na koniec doczekali tej chwili
Że z życiem się rozliczyli;
Pierwszemu grobowiec postawili
I ozdobną płytą z epitafium nakryli.
Drugiego zakopali przy cmentarnym płocie
Trzech poszło w kondukcie, i już po kłopocie.
Pierwszym kierowały w życiu wzniosłe idee
Na przekór światu, który się z tego śmieje
Pozostawił pamięć w sercach i Rodzinę
Oraz pokaźny majątek, na czarną godzinę.
Drugi niczego się nie imał
I przy żadnej robocie się nie utrzymał.
Bo dla niego robota /To naiwna głupota
A ciągłe picie /To jest życie.
Teraz zaczyna się drugi etap trwania
Przewidziany dla każdego od zarania;
Pierwszego, Aniołowie Pańscy wprowadzili do Nieba
Gdzie Ojciec Niebieski zgotował mu przyjęcie, jak trzeba;
„ Czego ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka
nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują”
Drugi, co za życia wyrzekł się Boskiej Duszy
Doznaje tęsknoty za Bogiem, i szatańskich katuszy.
Gdzie ‘robak duchowy go toczy, który nigdy nie umiera’
A ogień piekielny pali i nigdy nie gaśnie, bo to sumienie uwiera.
Swobodny wybór należy do każdego
tylko według wolnej woli jego.
Nikt do Nieba, nikogo nie ciągnie na siłę
Jeżeli życie wg Nauki Boga mu niemiłe.
Komentarze (1)
Najśmieszniejsze w tym wszystkich jest to, że ludzie Twojego pokroju nie pragną dobra dla siebie, ale pragną kary dla innych, bo bez tej kary ich własne dobro nagle okazałoby się nie tylko głupie, ale finalnie bezowocne, a ich wiara byłaby mocno zachwiana. I myślę, że to ironia w ludziach pobożnych, którzy wcale nie potrzebują doświadczać szczęścia, potrzebują wiedzieć, że ktoś inny doświadcza nieszczęścia, jeśli w ich mniemaniu, na to nieszczęście zasłużył. I to ironia wielu, uproszczonych rodzajów moralności: nie chodzi o to, żeby jednostka postępowała zgodnie z zasadami, ale o to, żeby ludzie, którzy nie żyją w zgodzie z zasadami, odczuli na sobie jakąś karę, bo ukaranie ich przywraca poczucie sprawiedliwości. I to jeszcze jedna ironia, że człowiek dobry może doświadczać niesprawiedliwości jako braku nagrody za swoje zachowanie tak długo, jak długo ktoś, kto moralnie nie jest dobry, doświadcza kary. Wtedy nagrodą staje się kara drugiego człowieka.
Natomiast wyższym poziomem ironii i jednoczesnej hipokryzji jest właśnie to, że poczucie własnego dobra zaczyna działać na poziomach megalomanii, narcyzmu, a towarzyszący im ostracyzm staje się jedynym, płomiennym przejawem wiary człowieka, która nie jest już wiarą, a fanatyzmem. I w tym sensie fanatycy to idealne narzędzie propagandy, ponieważ niczego nigdy nie kwestionują poza wartością drugiego człowieka, jeśli ten choć trochę odstaje od ich własnego poglądu. Chociaż pogląd, sam w sobie, nie jest własny, jest przyjęty. I to zabawne, że wiele ludzi chce być tak blisko Boga, iż w pewnym sensie staje się tym bogiem we własnych oczach.
I to też pięknie pokazuje, iż niezależnie, czy ktoś jest katolikiem, komunistą, wyznawcą takiej, czy innej ideologii, podlega w pewnym sensie podobnym mechanizmom w momencie, gdy jego przekonanie jest silniejsze, niż rozsądek, a jego wiara w coś staje się próbą zaspokojenia podstawowej potrzeby przynależności, spójności w interpretacji świata, pewnej stałości tego świata, która rodzi poczucie bezpieczeństwa poprzez przewidywalność. Jesteś jak główny bohater "Roku 1984" a właściwie jego końcowa postać, która ze wzruszeniem patrzy na portret Wielkiego Brata z poczuciem pełnego oddania, ufności i rozczulenia.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania