Sympathy Of Symmetry (Współbrzmienie Symetrii)

Sympatia symetrii składa się w twój dzień,

Kieliszki muszą patrzeć równo, żaden okruch w cień.

Palcami liczysz kroki, wzrokiem prostujesz świat,

Poprawiasz każdy drobiazg, którego nikt nie widzi tak.

Zamieszkujesz w czystych kręgach, lecz myśl biegnie w skos,

Przeskakujesz każde minuty jak niespokojny głos.

Iskra zmienia się w pożar a słowo w podniebny huragan,

Pomysłowości tłoczą przejście, każde chce przyjść na swój zborny czas i bałagan.

Twoja lista świeci nocą, w równiutkich rzędach trwa,

Lecz zdania się rozbiegają w każdym nowym miejscu dnia.

Obiecujesz, że przestaniesz prostować każdy kąt,

A potem gonisz impuls jak kometę w mroku ląd.

I w tej dziwnej zgodzie chaosu z rygorem,

Rozproszenie z wzorem idą jednym torem.

Bo w czułym napięciu tego, kim trzeba ci być,

By rozpalać się łagodnie w współbrzmieniu dla krzywej symetrii

W zawirowaniu dróg podstępność nie zapomina

Dwie połowy szukają się nawzajem,

Lewa prawa, prawa lewą wspomina,

Jakby serca biły jednym tchem, zostały niepodległym krajem.

Motyl składa skrzydła w modlitwie żebraka,

Płatek róży zaprasza bliźniaka,

Bo w symetrii tkwi tajemna taka

Że piękno rodzi się, gdy jedno drugie zna.

Nie chodzi tu o zimną doskonałość,

O sztywny układ, martwy schemat, ład,

Lecz o współczucie, co niesie całość,

O drugą połowę, która rozumie twój świat.

Tak jak dłonie złożone do modlitwy,

Jak dwa brzegi tej samej rzeki,

Jak echo, które wraca w mig czułości

Symetria to miłość, która trwa wiecznie.

Bo każdy z nas potrzebuje zwierciadła – podwojenia ciała

Kogoś, kto odbije nasz własny ból,

Kto zrozumie bez słów, gdy serce pęka,

I stanie obok—symetryczny sojusz dwóch wól.

W egzystencji nie szukaj idealnej równowagi,

Lecz tej drugiej połowy, co cię dopełni,

Bo prawdziwa symetria to symbioza w pełni,

Gdy jedno drugiemu świat rozjaśni i natchnieniem wypełni.