Sytuacja bez wyjścia

Wszedłem do dziwnego pomieszczenia. Wyglądało co najmniej jak laboratorium szalonego naukowca. Obok mnie stał mężczyzna. Wpatrzony w jeden punkt nie spuszczał z niego oka. Nagle na przeciw mnie pojawił się kolejny mężczyzna. Podszedł do jednego ze stołów i położył na nim długi nóż. Pomyślałem że się rozejrzę po tym miejscu.W lewym stał stół przykryty płachtą. Wyraźnie coś pod nią leżało, a że moja ciekawość nie zna granic nie zawahałem się spojrzeć co to takiego. Leżało tam ciało mojego przyjaciela Maksa. Przestraszyłem się nie na żarty. Wtedy znów podszedł do mnie ten mężczyzna.

- Doktorze czy możemy już operować? - spytał.

- Że co takiego? - pomyślałem że facet na głowę upadł. - Ja i chirurgia?.

- Czy wszystko w porządku? - znów spytał.

- Ale pan to mnie chyba pomylił z kimś innym - odpowiedziałem.

- Ależ nie, jest pan chirurgiem od dziesięciu lat - mężczyzna spojrzał się na mnie jak na głupiego.

Poczułem się zakłopotany i jednocześnie przerażony, że mam wykonać operację na swoim przyjacielu, która zaważy o jego życiu lub śmierci.

- Panie doktorze nad czym się pan zastanawia, chyba nie na tym jak przeprowadzić zabieg - groźnie spytał.

Nie miałem wtedy żadnego wyboru.

- Przykro mi ale ja nie umiem operować - wykrztusiłem.

- Ach tak, w takim razie giń! - wrzasnął i wbił mi nóż w klatkę piersiową.

Zacząłem krwawić i upadłem. On coś do mnie mówił ale obraz się rozmazywał. Już miałem zamknąć oczy aż tu nagle się obudziłem w swoim łóżku i zorientowałem się że to tylko koszmar.