szafa na korytarzu

czas płynie jak to czas

krew na nożu odbiją światło

stary człowiek oddaje oddech

za cienie straconych dzieci

być w teraz jakkolwiek

za plecami jest tylko pył

powiem to natychmiast jeszcze zdążę

otworzę słowami powieki

zaklęcia rzucane w wodę

zostawiają kręgi

znikną nim wybrzmią

rzeka zabierze je w dół

a kiedy fala wróci

wpadnie w otwarte ramiona

szarość urwiska znaczy fałszywy ogień

zaprowadzi na skały tych którzy płyną do domów

monety z martwych kieszeni zabiorą

ci którzy mają zapałki

a kiedy zgaśnie ekran

wrócę do tej samej rzeki

czasu jakby mniej

przeleciał przez palce