szary kolor jesieni
jedni widzą tylko złote liście
pomarszczone klejnoty
w pięknych ornamentach
w wierszach szukają
liter
strojnych w wygiętych kształtach
słońce przyrównując do pomarańczy
pod domem samotne drzewo
przygina kręgosłup do ziemi
przekręca dziwacznie gałęzie
pod nim człowiek
przygarbione ramiona patrzą
w ziemię
usta w grymasie
poplątane nogi
dla niego obojętne jaka pora roku
tylko drzewo płacze
razem z nim
Komentarze (1)
trochę tutaj nie bardzo...
jedni widzą tylko złote liście
inni w wierszach szukają
liter
strojnych w wygięcia
słońc podobnych do pomarańczy
przed domem samotne drzewo
wygina kręgosłup do ziemi
przekręca gałęzie
obok człowiek
przygarbione ramiona patrzą
w ziemię
usta w grymasie
dla niego obojętna pora roku
tylko drzewo płacze
razem z nim
Oceń bez złości w moją ingerencję, spójrz, co usunęłam, pomyśl dlaczego... ja nie mówię, ze musi być tak, jak zrobiłam, ale jakaś poprawa jest konieczna...
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania