Szczęście Kate - początek
Zaczęło się całkiem niewinnie. W grudniu pojawiły się pierwsze plotki na temat tajemniczego wirusa z dalekich Chin. Ktoś coś napomknął w wieczornym wydaniu wiadomości, ktoś inny w mediach społecznościowych. Z początku ludzie nie przywiązywali do tego większej wagi. Woleli skupić się na wyzwaniach i troskach życia codziennego. Jeszcze nie wiedzieli, że ich podejście wkrótce ulegnie radykalnej zmianie.
Każdy kolejny tydzień niósł za sobą coraz bardziej niepokojące doniesienia. Liczba zakażonych rosła w zastraszającym tempie, a gdy pojawiły się pierwsze informacje o zgonach, wszyscy zrozumieli, że sytuacja stała się znacznie poważniejsza, niż początkowo przypuszczano.
Szybko powstały najróżniejsze teorie spiskowe. Jedne z nich dotyczyły przemysłu farmaceutycznego, inne rozwoju sieci 5G, a były też takie, które podawały w wątpliwość istnienie samego wirusa. Opinie mnożyły się jak króliki, lecz nikt nie potrafił jednoznacznie stwierdzić, gdzie leży prawda. Strach przed nieznanym wdarł się do ludzkiej świadomości i wszystko wskazywało na to, że zagości w niej na dłużej.
Władze wielu państw, stanów i regionów stopniowo zaczęły wprowadzać liczne obostrzenia. Decyzje dotyczące zamknięcia granic oraz ograniczenia dostępu do podstawowych usług budziły mieszane uczucia. Właściciele zakładów fryzjerskich, siłowni czy restauracji łapali się za głowy, tracąc z dnia na dzień jedyne źródło dochodu. Nie wszyscy jednak podzielali ich silne wzburzenie. Zwolennicy radykalnych rozwiązań uważali, że ludzkość znalazła się na krawędzi, a jedynym sposobem na uniknięcie globalnej zagłady jest zaszycie się w domach i wychodzenie z nich tylko wówczas, kiedy to absolutnie konieczne.
Spór dotyczący wirusa stał się z czasem nie do zniesienia, a wszelkie inne tematy zeszły na dalszy plan.
Kate patrzyła jednak na cały ten chaos z nieco innej perspektywy. Pandemia nie wywróciła jej życia do góry nogami. Jeszcze przed jej wybuchem rzadko wychodziła z mieszkania. Nie musiała, skoro niemal wszystko kupowała przez internet – z opcją dostawy pod same drzwi.
Żałowała tylko, że Sue przestała do niej zaglądać tak często, jak wcześniej. Z drugiej strony starały się sobie to wynagrodzić codziennymi rozmowami przez Skype’a. Poza tym obie wierzyły, że sytuacja wkrótce wróci do normy.
„Nic nie trwa wiecznie” – mawiała Sue, a Kate w pełni się z nią zgadzała.
Wkurzał ją również obowiązek noszenia maseczek. Większość z nich zostawiała za uszami bolesne ślady i utrudniała swobodne oddychanie. Poza tym same w sobie nie maskowały skutecznie blizny.
Cieszyła się jedynie, że okulista nie zapisał jej okularów korekcyjnych. Zaparowane szkła, ograniczające widoczność do minimum, jeszcze bardziej potęgowałyby jej irytację.
Tak czy owak, należało jakoś się przystosować.
L. A. T.
PS. "Życie Kate" zostało już wydane i funkcjonuje w ogólnopolskiej sprzedaży. W tej chwili powoli kończę "Metamorfozę Kate", a powyższy fragment stanowi początek trzeciej części trylogii ;)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania