Szeolianin, Szeolita

tekturostwo bez ciebie, tak zwany świat?

– swego rodzaju Piekło, gdzie wszystko jest Ameryką

czy innym mocarstwem atomowo-elizejskim

gdzie wszystko urokliwie skrzy się

lekko unosząc nad ziemią

i na odwrót: krajek lat dziecinnych przebiedowanych

pod okiem strzelistych mord, kopulastych posągów,

połatana Arkadia, gdzie każdy z mieszkańców

nosi nazwisko Ratoń albo bardziej z polska – Szczuroń,

i nie da się załatwić prostych spraw, na przykład

kupić masła. zamiast tego otrzyma się tułów

do samokroczącego posągu, czy zaproszenie na

żniwowanie z Moabitami, którzy jednak za żadne

skarby świata nie będą chcieli pożyczyć snopowiązałki.

gdzie każda muzyka, nawet disco polo,

wywołuje, niczym dźwięki czarodziejskiego fletu,

wypełzanie z uszu warczących manuli.

a chromolić taką groteskę – zamykam oczy,

by ujrzeć kontury skryte w podświetle.

i dzieje się dzikie, ma miejsce visio beatifica,

jakiej doświadcza potępieniec.

błysk w jego oku, przepełzający między zębami

(nie posiada wszystkich, więc zbłąkana iskra

wystrzela jak z procy i, zakosami,

płynie sobie w noc).