SZESNASTA DZIESIĘĆ DRUGI DZIEŃ LUTEGO LUTEGO

Emilii

ta jedna chwila przypadkowy moment kiedy

wstałem od komputera bo zachciało mi się

przegryźć

cokolwiek w kuchni

i sięgnąłem po butelkę

hiszpańskiej oliwy czerstwy razowy

chleb. raptem w pomarańczowym błysku zaokiennego

słońca

wszystko stało się proste jasne

i niebywale na miejscu. oto jestem

ja oto moja ręka sięgająca oto moje

oczy szukające /ciebie/ oto chleb. wszystko pocięte

pręgami światła moje żywe żyły pulsujące

prawdziwą ciepłą krwią. i

przytulność. spokój jaki

nieczęsto /nigdy/ zdarza się w lutym lutym za oknem

rozćwierkały się wróble rozdzwoniły

sikorki i było

przez chwilę zwyczajnie dobrze

jak powinno być zawsze i nie było nic

czego nie

powinno być. byłem światłem w świetle w butelce

oliwy w chrzęście czerstwego chleba.

oṃ śānti śānti śānti

niczego między

tobą a mną nami. tylko słońce słoneczniki

nasturcje i jaśmin wszystko co nie gaśnie

w drodze do

wiersza o mrozie o niczym o

oliwie extra virgin