szkło barwy czerwonej

trzymałeś w rękach butelkę

kiedy ona niosła dziecko

na zbolałych przedramionach

dźwigała ciężar

a może zbawienie

szkło zmatowione

dyszącym oddechem

przybrało odcień purpury

wszędzie czerwień

kiedy wnętrzności nie zniosą

kolejnego łyku

to nic że krzyk

że krew na małej rączce

mały umysł przecież oddzieli

prawdę od snu

przytul się do tatusia