Sznyt

Odejść trzeba umieć.

Zabrać buty i szal,

bezszelestnie zniknąć

za puszystą od kwiatów firanką.

Rozpłynąć się

i już nigdy nie wrócić

trzeba umieć.

Warto mieć ten sznyt,

subtelnie zostawić

choć skrawek nieba

i nikłą mgiełkę ciepła.

Posiadać zdolność milczenia,

mimo że jest się tuż tuż,

wolę kontroli ruchów mimowolnych

i zdolność zamkięcia uszu

na miły dotąd sercu dźwięk.

Jeśli tego nie potrafisz,

po prostu zostań

przy mnie.