SZPILKA

lubi mieć włosy w nieładzie

zmierzwione jak węże, które myślą własnymi głowami

znow wpięła w nie szpilkę

ciasną, bolesną rolę w ciało

drżenie palców, które pamiętają jej sny

klamry oczekiwań, które wpina w siebie

przywołała cienie radosnych dzieci

ich śmiech jak ptaki z kłębowisk farby

na jej mokrej twarzy pojawił się uśmiech

delikatny, niczym zmarszczki na wodzie

wpina szpilkę

ciasna, bolesna rola wchodzi w ciało

drżenie palców

klamry oczekiwań ciasno wpięte

wolność kurczy się do gestu

cienie biegną

potykają się o światło

nie wiedzą, że są tylko ruchem jej wyobraźni

wypięła szpilkę

ciało staje się jej płótnem

dziecko w niej drży

wolne

choć od zawsze niepewne

włosy wymykają się spod kontroli

stają się płomieniami i wężami

osuwa się bezwładnie na kanapę

cisza w niej

wolność w każdej fałdzie skóry

znów wpina szpilkę

porządek

postawę

twarz do użytku

szpilka trzyma ją mocno, uziemia

woda na policzkach stygnie

ale kręgi cierpienia i dziwów nie chcą zniknąć

ciało pamięta wszystko

wypięła szpilkę

dziecko w niej jeszcze drży

powoli się wygina

wolne w swoim wahaniu

włosy zmierzwione

jak skrzydła stworzeń z jej snów

wypięła szpilkę

siebie

na zawsze