Szuflada

Otwieram szufladę

A tam

Unosi się pył przeszłości,

Historie wciąż żywe,

Lecz tylko w pamięci.

Tak bardzo bym chciał

Pył ten zaczarować,

Stworzyć dawny świat od nowa.

Zaszeptać raz jeszcze

do ucha,

Poczuć policzków smak,

Spojrzenia,

Kolan dotykać,

Zanurzyć głowę w jej piersiach,

Ale te dwa światy...

Muszę wybrać jeden.

Bo tego już nie ma.

Więc niech pył zniknie!

Pora zapomnieć,

Pożegnać swą tożsamość,

Pozbyć się szuflady.

Spojrzeć przed siebie,

Wyjść naprzeciw wyzwaniom

Kochać tak, jak umiałem,

Jak kiedyś było mi dane.

(Z poważaniem dla autorek wierszy pt. „Szuflada Pamięci”. Dwa wiersze, które przed chwilką przeczytałem, były inspiracją do napisania tego wiersza).