Ta jedna ulica

poeci na wyścigi piszą o wiośnie

zakwitła

wybuchła

rozszalała się

w szarej nagiej od uczuć ulicy

wyciągnięta ręka

marznie

od rana było tylko trochę promyków

liczy niecierpliwie każdą złotówkę

w starym spłowiałym od trosk kapeluszu

zanim policzy pogardliwe spojrzenia

byle do zmierzchu

będzie można wreszcie nakryć kocem

stare kości i pomyśleć

że na jutro bóg zaplanował tą samą rolę

poeci na wyścigi piszą o wiośnie