Tabula rasa

Chodź

zatoniemy

w przestrzeni bez-narkotykowej

spóźnieni i niechciani

rozebrani

jak drzewa z liści w porze adwentu

Nie-skończeni drogą

nie-nasyceni zachodami

zbudujemy Dom

na popielisku

wszystkich krzyży

postawionych nad naszymi

imionami

które nadane niegdyś głuchym szeptem

przyjęły chrzest z łez

bólu i radości

naszych matek w połogu