Tak samo jest z nami.

Czemu ogień i woda, nie mogą być razem.

Skoro bez siebie nie potrafią, przeżyć dnia.

Czemu noc i dzień, choć żyją na jednym niebie.

Boją się, że nie wyjdzie im życie blisko siebie.

Czemu polny wiatr, co wspomnienia przywołuje.

Boi się powiedzieć co czuje.

Pannie wiośnie, co w zieleń się od lat dla niego stroi.

Tak samo jest z nami.

I każde z nas się boi.

Przyznać się do tego, co czuje.

Przyznać się, że w snach wspólny świat buduje.

Zatrzymać czas w nocy, o północy.

I ot, tak, spojrzeć sobie w oczy.