Tam gdzie zakwitły nie-poziomki _ pasja

Zamknij oczy, kiedy na mnie patrzysz, powtarzała nieustająco każdego ranka. Powietrze było ciężkie od żalów i win.

Nocne rozmowy nigdy niekontrolowane przez dotyk. Były jak paralizatory, mocne i kurewsko bolały, a zajebista cisza targała jej ciałem. Jęczała w każdym centymetrze istnienia.

Zawsze dobranocki kończyły się chłodnym pocałunkiem i zmęczeniem.

Tyle już lat minęło od tamtej pieprzonej chwili, a ona milczała. Po każdym stosunku odsuwała się, jakby chciała wejść w głąb ściany.

Tam był jej azyl wyciszenia, wygojenia blizn i zapomnienia. Ile czasu potrzeba na zamknięcie jednej chwili?

Kwadrans spóźnienia i skazanie bez prawa obrony, na wygnanie poza wolność. Pragnąłem wypożyczyć wytrwałość i uzyskać spokój.

Trzydzieści sześć miesięcy jak białe kartki szeleściły pomiędzy nami. Chciałem z nich wyjść, lecz ona przyciskała moje dłonie do swojej twarzy... tam, gdzie kiedyś kwitły poziomki. Byłem wrośnięty w nią jak sęk do stołu. Stanowiliśmy dwie blizny.

Czyja była boleśniejsza?

Ciągle ten sam wzrok wbijała we mnie i prosiła o poczekanie na zakwitnięcie jagód.

Na próżno.

Wciąż patrzyła i wybierała z dna miski resztkę płatków. Jakby tam chciała odnaleźć odpowiedź.

Nie znalazła. Przeszła przez zimę już sama i gdzieś na wiosnę zrywała kwitnące zawilce.