Tam skąd przychodzę

Jest moja ulica

I chodnik na popiół wytarty

Różaniec wspomnień

I dom staruszek

Przez lata z tynków obdarty

Przy niej podwórko

W ktòre wsiąknęły

Beztroski lata szczenięce

I drzewa które

Jej wierne zostały

Za skrawek nieba w podzięce

Choć dawno stąd życie

Nieubłagane

Jak rwąca porwało mnie rzeka

I coraz bardziej

Ciąży nad okiem

Pocięta zmarszczkami powieka

Choć brnę zmęczony

Wciąż dalej i dalej

Dalej w to jeszcze nieznane

Jednym z kamieni

W jej szarym bruku

Na zawsze tu pozostanę

Komentarze (4)

Milejcz godzinę temu

Smaki i zapachy przywołują wspomnienia dawnych lat. Czasem pojawia się subtelny lęk, jakby ucisk.

Marabut godzinę temu

Tak to miraż przemijania lęk przed tym co tak naprawdę wogóle nie istnieje.

Marabut godzinę temu

Starzenie się to bardziej chemia i fizyka niż czas

Shira godzinę temu

Marabut, wrażliwość Twoja dla mnie jak tlen... 5

Milejcz godzinę temu
Smaki i zapachy przywołują wspomnienia dawnych lat. Czasem pojawia się subtelny lęk, jakby ucisk.
Marabut godzinę temu
Tak to miraż przemijania lęk przed tym co tak naprawdę wogóle nie istnieje.
Marabut godzinę temu
Starzenie się to bardziej chemia i fizyka niż czas
Shira godzinę temu
Marabut, wrażliwość Twoja dla mnie jak tlen... 5

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania