Teatr

Siedziałam w pierwszym rzędzie,

Moje stopy dotykały sceny,

Aksamitna czerwień foteli,

Gościła mnie przytulnie

Gdy zgasły światła,

Zaświecił reflektor

W złotym pierścieniu

Pojawiła się postać wyniosła,

Miała szyje długą jak łabędź,

Kroczyła dumnie po deskach,

Jak Łęcka lalka oślepiała mnie

Swoją urodą

Tuż obok, na ziemi marnie leżała,

Wątła istota, jakaś nadwrażliwa,

Jej twarz była zmrożona łzami,

Ruchy miała ciezkie,

Jakby kulę u nóg nosiła

Trzecia z prawej strony

Śmiała się w głos

Tańczyła jak marionetka

Zepsuta nakręcona zabawka

Wtem finał się zaczął

Krzyk przeszył moje uszy

Widziałam że twarz miała czerwoną,

Zamykała wszystkim głosy

Gdy wyszedł reżyser na scenę

Podaliśmy sobie ręce

Kłanialiśmy się nisko ku ziemi,

Wyróżnieni