Tekst napisany ze spokojem

Ukrył się błogi spokój pomiędzy drzewami.

Wiatr gdzieś poleciał, by nie mącić ciszy.

I tylko dzięcioł czas sumiennie liczył,

wybijał metrum niezłomnego trwania

prawa natury. Liście kilim tkały -

żółcień, purpura, brunatność... A zieleń

jeszcze wciąż zacnie ozdabiała przestrzeń.

Cienie drzew długie ścieżki przecinały,

kładły pod nogi, jak przeszkody w życiu.

Blask grał z półmrokiem, by przed nocą spłynąć

i nie obarczać za porażkę winą.

Wiatr nic nie mówił. Spokój trwał w ukryciu.

Musnął i przysiadł w kątku pod żebrami

i zezuł buty szepcząc, żeśmy sami.

_____________________

Październik 2020