Telefon z grobu...

Moja Babcia umarła cztery dni temu. Przedwczoraj był pogrzeb. Pochowano ją z telefonem.

Moja Babcia nigdy nie rozstawała się z tym narzędziem. Dzwoniła z najgłupszych powodów, mówiąc rzeczy w stylu: "Cześć, Wnusiu! Jak tam w szkole?"

Jednak kochałem Babcię. Brakuje mi jej. Postanowiłem więc wczoraj, że wyślę jej (symbolicznie) SMS-a. Jego treść była następująca:

"Hej Babciu,

Brakuje nam cię,

Może kiedyś się zobaczymy,

Ale na razie życie mi miłe :),

Twój wnuk Adam"

Po wysłaniu tego SMS-a jakby zrobiło mi się lepiej. Chociaż... Niedługo potem zmieniłem zdanie...

Po pewnym czasie otrzymałem odpowiedź... :

"Hej, Adasiu,

Nie martw się,

Spotkamy się najdalej na twoich urodzinach,

Już się nie mogę doczekać,

Kochająca Babcia Hela"

Zakręciło mi się w głowie. Ktoś okradł grób Babci! I ma czelność ją udawać i pisać mi jakieś głupoty!

Tej nocy poszedłem na jej grób. Rozkopałem go. Zajrzałem do środka. W trumnie była Babcia... i telefon.

Zasypałem go ziemią i wróciłem do domu. Następnego dnia zapukała do mnie policja.

Powiedzieli, że dostali zgłoszenie, że ktoś rozkopał wczoraj grób mojej Babci. Dodali, że postarają się dojść do tego, kto to zrobił i poinformują mnie, jeśli coś znajdą. No pięknie. Jeszcze tego brakowało, żeby policja szukała mnie.

Rozsiadłem się w swoim fotelu. Zadzwonił telefon.

- Czego!? - Krzyknąłem po podniesieniu słuchawki.

- Nie Denerwuj się, Adasiu. To ja Babcia. Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin - Powiedział głos w słuchawce.

No tak... Miałem dziś urodziny.

- Spotkamy się dziś jeszcze dziś. Pa Wnusiu! - Powiedział damski głos po czy się rozłączył.

Jakiś szaleniec udaje Babcię... Policja mnie szuka... I mam urodziny... Po prostu pięknie...

Powinienem pójść do pracy. Zadzwoniłem do szefa, że jestem chory. W rzeczywistości wsiadłem do samochodu i cały dzień włóczyłem się po mieście.

W końcu wróciłem do domu. Czułem, że powoli tracę zmysły. Gdy wszedłem do salonu spotkała mnie niespodzianka.

Zza kanapy wyskoczyli moi znajomi z tortem i zaczęli śpiewał "Sto lat".

- Pomyśl życzenie - Powiedział mój znajomy trzymając tort w ręku.

- Chciałbym spotkać się z Babcią... Obiecała - Zacząłem płakać.

- Twoja Babcia nie żyje, Adam - Odpowiedziała jedna z moich koleżanek

- CHCĘ SIĘ SPOTKAĆ Z BABCIĄ!! OBIECAŁA! - Wrzasnąłem płacząc.

W tym momencie do moich drzwi znów zapukała policja.

- Policja! Otwierać! - Krzyknął mężczyzna zza drzwi.

Jeden z moich znajomych otworzył.

Policjanci podeszli do mnie.

- Jest pan głównym podejrzanym o rozkopanie grobu wczoraj w nocy. Pójdzie pan z nami - Powiedział jeden z nich.

Wyprowadzili mnie na zewnątrz. Miałem łzy w oczach. Zacząłem uciekać. Wyrwałem się policji. Uciekałem jakieś 60 metrów. Potknąłem się i uderzyłem głową o krawężnik. Leżałem na ulicy trzymając się za głowę. W tym momencie dobił mnie pędzący samochód. Została ze mnie plama.

Teraz jestem tutaj... i świętuję urodziny z Babcią...