Ten mały cichy wiersz...

z Cyklu

Od Polityki do Erotyki: wiersz 124

Zygmunt Jan Prusiński

TEN MAŁY CICHY WIERSZ...

Małgorzacie Plebańskiej

Nie krusz myśli, niech dłużej zostanie w tobie.

Zakręty są dla samobójców, lepiej przyjmij

słodką lirykę słów.

Masz wyrzeźbione usta do całowania,

konwalie za oknem rosną, i we śnie

zapachem dzwonią na sygnał wstawania.

Jesteś kobietą dokładnie ukształtowaną,

ramiona, piersi, biodra śpiewają

kobiecym tańcem - aż dotknąć jak drzewa.

Małgorzato, otwórz swoje piękno.

Tam tylko trzeba poukładać wiersze,

miłosny blask wschodzącego słońca.

Zapukam śpiewem, niech ten śpiew płynie

chmurami do końca istnienia świata.

- Przytul mój wiersz; jest gorący!

http://static.maxmodels.pl/photos/e/4/9/e490e13b1c8396b8aee5835fee49cccb.jpg