Ten sam las

Zabójstwa, kradzieże, pobicia, prześladowania. Mnie to nie dotyczy. Nigdy nic nie słyszałam, nie widziałam. Wszystko jest takie kolorowe dopóki nie widzę. Wszystko może się zdarzyć, ale przecież nie mi, prawda? Im tak, ale mi?

Kilka miesięcy temu ujrzałam post. Ominęłabym go jednym szybkim ruchem gdyby nie portret osoby, który był do niego dołączony. Dziewczyna, długie, brązowe włosy, uśmiech, ubrana w białą sukienkę, na korytarzu, szkoła podstawowa. Jedna z tych osób, które zapamiętałam w tamtym okresie mojego życia. Wydawała mi się typową, popularną dziewczyną. Paliła w szkolnych ubikacjach, rzucała dowcipami, rozmowna i otwarta. Tak ją sobie wtedy wyobraziłam i już do końca szkoły miałam o niej takie zdanie. Podobało mi się to co robi i jak się zachowuje. Nie jeden raz przeplatała moje myśli. Poczułam się dziwnie czytając wiadomość o tym, że zaginęła. Była osobą, która uciekłaby z domu? Ale jeśli tak, to po co? Od tamtej pory towarzyszył mi niepokój. Minęło parę dni i zdążyłam już o tym zapomnieć, ale postów było coraz to więcej. Nagłe myśli zalewały moją głowę, różne wizje, scenariusze. W żaden nie wierzyłam. To się nie dzieję, o tym się tylko słyszy, ale nikt nie umarł, nikogo nie pobito, nikt nie zaginął, post nie istnieje. Widzę urywki obrazów. Na wszystkich jest uśmiechnięta. Na jednym całuje kogoś, na drugim znika za zakrętem, a ja wpatruje się w jej tył pleców jak głupia. Nie umiem zagadać, zawołać. To tylko dziewczyna… zaginiona. To dlaczego nadal ją widzę? Większość to barki, ramiona, tył głowy, ale widzę. Jest cała i zdrowa.

Ktoś szepcze: ,,Słyszałaś o zabójstwie?”, ,,Dziewczyna, 16 lat”, ,,Bidulka”. Jej imię, nazwisko widnieje na końcu korytarza. Jest tylko jeden znicz, płomyk ledwo zipię. Popatrzyłam z daleka, nie miałam odwagi podejść. Nie dociera to do mnie, a jednak wszystko się zgadza. Zamordowana w tym samym lesie, do którego co tydzień przyjeżdżam z rodziną. To miejsce było jej grobem od początku. Przykryta tylko i wyłącznie liśćmi. Mogłam to ja ją znaleźć, ale mi takie rzeczy się nie zdarzają. Mi nie, im tak.