ten zwyczajny wieczór

wypijemy kawę

kolejną i kolejną

na śnieżnobiałym obrusie

przeciąg porozwiewa ostatnie wątpliwości

kiedy srebrne łyżeczki niby przypadkiem

dotkną się nawzajem

potem rozbierzesz mnie z dumy

upokorzeń

depresji

przez moment staniesz się aureolą

nad moją głową

choć bliżej nam będzie do piekła

na opuszkach palców zostawisz jeszcze

miękkość skóry

zanim zamiast kołdrą

otulimy się milczeniem

w powietrzu zawisną

niewypowiedziane słowa