Teoria Rdułtowskiego o Emilcinie (10 maja 1978)

Teoria Rdułtowskiego o Emilcinie,

postulująca Wawrzonka jako hipnotyzera

indukującego zbiorowe iluzje zamiast kosmitów,

imploduje reductio ad absurdum:

brak empirycznych śladów talentu

(per Hume'a sceptycyzm),

familialne dementi oraz

absencja sławy w kronikach hipnozy

(contra Occamową brzytwę)

czynią ją niefalsyfikowalną tautologią,

naruszającą Arystotelesowską sylogistykę

i Popperowską metodologię.