teraz już

nie odwiedzam cię

bo nie umiem

pamiętam wyraz twarzy dzielonej na pół

niepokojąco

pochmurną brwią podniesione

ciśnienie myśli

osądem opadało wprost na kącik ust

kamuflaż udaru

bujał

fotelem gdzie uśmiech zasiadał z drugiej

taki od serca

a może podstępny

nader często uczyłeś mnie sarkazmu

bałam się twojej twarzy

w niezrozumieniu, w chaosie podejrzeń

latami czytałam niesymetryczne półprawdy,

udomowione być może

do dziś się boję

ale teraz mogę ci powiedzieć,

tato

Komentarze (12)

TseCylia 8 miesięcy temu

Taki wiersz można dopowiadać w nieskończoność, jest otwarty na wiele ludzkich kontekstów, emocji, relacji...
Do bólu. 10

Mojra Azaliż 8 miesięcy temu

To tak jak moje wiersze. Tylko że nikt nie próbuje ich zrozumieć. A ja chcę ulepszyć formę zapraszam do dialogu :]

Polaroid 8 miesięcy temu

TseCyclia,
Bardzo Ci dziękuję za komentarz.
(Istotnie: do bólu.)

zingara 8 miesięcy temu

Do dziś się boję /ale teraz mogę ci powiedzieć, tato-to zdanie jest uniwersalnym symbolem pojednania z przeszłością

Polaroid 8 miesięcy temu

zingara
Pojednanie z przeszłością - często ciężki temat.
Pozdrawiam ciepło :)

Roma 8 miesięcy temu

Piękny.
Nie wiem czy to odpowiednie słowo, ale nie znajduję innego.

Polaroid 8 miesięcy temu

Roma,
I równie pięknie Dziękuję (tym bardziej, że to ważny dla mnie tekst).

Roma 8 miesięcy temu

Polaroid widać i czuć, że jest ważny.

JagVetInte 8 miesięcy temu

Tato... 5

Polaroid 8 miesięcy temu

Dzięki!

Grafomanka 8 miesięcy temu

Wiersz o trudnych relacjach... dużo tu jeszcze bólu, a mówią, że czas... 6

Polaroid 8 miesięcy temu

Czas przynajmniej próbuje. Przy wspólnym wysiłku..kto wie...
Dziękuję :)

Komentarze (12)