Też " ds fasd " ale z czat gpt.

> W Ds Fasd codzienność była torturą powtarzalności.

Każdy dzień zaczynał się od obowiązkowego spożycia magicznej rudy – suchej, bez smaku, szeleszczącej w zębach jak piach.

Tylko nieliczni modlili się jeszcze do Pulpy – wielkiej, cuchnącej istoty o mięsistych palcach – błagając ją o kroplę sosu ze zmielonych szafek kuchennych.

Ale Pulpa milczała. Sos należał wyłącznie do króla.

Ork – jedyny na świecie, monarszy psychopata – karmił się rudą utopioną w tłuszczu, a jego broda błyszczała resztkami potęgi.

Miał władzę absolutną i okrutną wyobraźnię.

Projektował choroby psychiczne jak architekt cierpienia:

jednemu wmawiał, że jest szafą, drugiemu – że jego serce bije odwrotnie.

Cierpienie nie było liniowe – ono się mnożyło.

Z każdą sekundą podwajało swoją intensywność.

Aż w końcu – szyby, zmęczone widokiem świata, zaczęły płakać.

Z ich szklistych oczu spływały łzy w kolorze smoły.

Ciężkie, czarne krople uderzały o podłogi z dźwiękiem jakby ktoś tłukł mrok o marmur.

Potem zgasło światło.

Nie dlatego, że ktoś je wyłączył.

Po prostu – światło się poddało.