The Empty Room
I sit alone in a quiet place,
No warmth, no light, no friendly face.
The walls are bare, the air is cold,
A heavy weight, a story untold.
The world outside keeps spinning fast,
But I am stuck, tied to the past.
Each breath I take feels sharp, unkind,
Lost in the maze inside my mind.
I wish for sleep, for endless rest,
To end the ache that fills my chest.
But even then, a spark remains,
A fragile hope through all the pain.
Komentarze (1)
Wydaje się, iż istotą poezji jest również to, że pewne cechy utworów poetyckich, ich ekspresja, także zagadnienia bardziej estetyczne i formalne, są również powiązanie bardzo mocno kulturowo z określonymi regionami, czy państwami oraz ich dorobkiem kulturowym, ekspresją społeczną, manierą i tak dalej. Tak, jak polskość ma swoje prawa, które wynikają z mentalności narodu, tak też jest w przypadku krajów anglojęzycznych.
O ile można uznać, iż napisanie tekstu, obstawiam, w języku obcym, jest ciekawym ćwiczeniem technicznym, wielu pisarzy, w tym poetów było przecież tłumaczami, o tyle ten tekst ukazuje właśnie podstawową cechę pisania na poziomie początkującym lub amatorskim: tekst nie jest wierszem, jest zawartym w formie wiersza wyobrażeniem na temat tego, jak poezja wygląda.
Bo pojawiają się te same kwestie, które widać w kwestii tekstów w języku ojczystym: duża ilość patosu, sugestywne słownictwo, które ma niemal narzucić ciężką atmosferę, a jednocześnie słownictwo bardzo przewidywalne, jak "fragile hope" "all the pain", "lost in the maze..." wszystko to jest czymś, co poezja przerabiała już do znudzenia. Natomiast, dlaczego zacząłem od dorobku kulturowego, różnic w ekspresji, która jest wynikiem przynależności kulutorowo-narodościowej - bo nieco inaczej brzmią teksty poetów z Polski, chociażby XX wieku, zarówno okresu komunistycznego, jak również czasów wielkiej transformacji, inaczej brzmią wiersze młodego pokolenia XXI wieku, inaczej brzmią wiersze chociażby pisane w Ameryce, w tych latach, czego dowodem jest Sylvia Plath.
Drugim elementem, który jest charakterystyczny dla bardziej świadomej poezji, nie jest jej uniwersalność języka, ale uniwersalność doświadczenia przy zachowaniu współczesnego języka i elementów świata przedstawionego.
Dlatego podrzucam link do utworu jeden z poetek anglojęzycznych, który jest dobrym podsumowaniem jednego z nurtów w zagranicznej poezji.
https://www.theawl.com/2013/07/patricia-lockwood-rape-joke/
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania