Tkacz chmur

Gdzieś w powietrzu, nad ziemią

Tkacz chmur szybuje,

Malując z lęków i pasji

Jeden spójny obraz.

W błękicie bądź w czerni

Prowadzi oddechy

Do miejsca, do stanu

Ukojenia emocji.

Gdy niebo gwałtownie

Zrzuca dusze z ramion,

Tak kołysze się

Podniebna arka.

W zaciśniętych dłoniach

Blask wiary i nadziei,

Bo los wisi na cienkiej nitce,

Gdy skrzydło błądzi we mgłach zawiei.

Kiedy opuszczę pokład? Czy grunt poczuję?