tkwiąc w iluzji

schowana w jaskini platona

nie chce z ciebie rezygnować

ale umysł sam dryfuje

w jeszcze wiekszą przepaść

czas opadać dalej

stracić twoje sztuczne słowa

iluzoryczne obrazy

zakute w łańcuchy

klątwa którą ja

pierwotnie naznaczona

już nigdy nie zasne spokojnie

jakbyś teraz pochwycił pistolet

nie wiem, czy wpierw strzelisz mnie czy siebie

wiem tylko, ze jedna z kul wbije się w serce

bo jestem jedyną prawdziwą osobą.

przyszło bolesne zerwanie

- siedze sama w pokoju

odpędzam od siebie twe duchy

które były ze mną przez te wszystkie lata

i wiem ze o świcie znów do ciebie wrócę

nim otworzę oczy z powrotem cię ujrzę

i zatopię w twoich ramionach mój smutek

Uznaję za konieczne dołączenie interpretacji: wiersz opowiada o iluzji osoby która towarzyszy mi od dziecka, o iluzji kogoś kto mnie rozumie i wspiera. Jest to wiersz o uświadomieniu sobie o tym, że to ja stoję za tą iluzją, to ja wykreowałam tą osobę i tak naprawde żałośnie sama się pocieszam. Ta świadomość sprawia że zaczynam czuć niechęć do kreacji mojego umysłu, i chwieję się stale między odpychaniem jej i powrotem do niej.