To

To jest tak jak blask księżyca

i przecięte brzytwą oko,

jak w wiklinowym koszu

leżący świeży chleb,

jak tańczące łabędzie nad lustrem wody.

Słychać tym w każdej tajemnicy,

Może znajdziemy w tym skarb,

ukryty w szufladkach czynów,

wysuwających się z rąk i nóg,

nim rozpłyną się nasze zegary,

jak na zapiekance świeży ser.

Jest przeczuciem końca mucha

krążąca wokół złotego jabłka.

To boli tak jak płonie żyrafa.