To była zwykła stara baba

to była zwykła stara baba

co już przeżyła trochę lat

choć czas siwizną głowę przybrał

wciąż własną drogą szła przez świat

dzień malowała kolorami

noc wykładała szarą gliną

pisała wiersze wieczorami

czasami pijąc tanie wino

nie miała dla nich wiele czasu

lecz słowa same się składały

bez wielkich próśb i bez hałasu

w jej głowie cicho pączkowały

to była zwykła stara baba

języków ludzkich się nie bała

mówiła to co ślina niesie

i naftaliną nie śmierdziała

dziś siedzi w oknie patrzy w dal

z uśmiechem znowu sączy wino

chrońcie ją mocno trochę jej żal

bo takie baby powoli giną